I loooooove complimenten uitdelen en ben er heilig van overtuigd dat de wereld een fijnere plek zou zijn als we elkaar op regelmatige basis trakteren op een gemeend compliment. Geen slap geouwehoer om maar iets te zeggen. Echt gepersonaliseerde positieve feedback. Ik was eenentwintig toen iemand me vertelde dat veel van mijn leerlingen thuis nooit een compliment kregen. Diep triest en tegelijk een reden om ze wél te geven. Toen ik me daar bewust op focuste, voelde ik instant meer verbinding met de mensen om me heen. De ergst puberende brompotten tot de verlegen stillerds achterin: allemaal ontdooiden ze door een subtiel en goed getimed complimentje.
Makkelijk om collectief te doen, zou je denken. Tot je merkt hoe stroef het ineens wordt buiten zo’n klaslokaal. Kritiek leveren lijkt vaak moeiteloos te gaan, maar iets aardigs zeggen over iemands gevoel voor stijl, creatieve werkwijze, leuke karaktertrek? Dat is blijkbaar ingewikkeld. Soms uit ongemak, soms uit angst om iets verkeerds te doen. ‘Je kan ook niets meer zeggen’ – dit is een hele andere discussie, die we nu niet gaan voeren.
Maar van een oprecht compliment zonder bijbedoelingen – je voelt als ontvanger in de meeste gevallen echt wel het verschil tussen 1. iemand die het meent dat je een leuk shirt aan hebt of 2. dat diegene je een krantenabonnement wil aansmeren of 3. -ie dat shirt het liefst zo snel mogelijk uittrekt – heeft echt nog nooit iemand een klacht aan z’n broek gekregen. Nee, ik meen het. Ik kan mezelf niet voorstellen hoe ‘t is om een dag door te brengen zónder iemand ergens over te complimenteren. En de reacties zijn eigenlijk altijd positief. Dus nog even één keer hoe je zoiets kan doen zonder brokken:
– Valt je iets positiefs aan iemand op? Zeg het gewoon! Wildvreemden of bekenden? Dat maakt geen verschil.
– Zorg dat je het meent! Iedereen altijd hetzelfde compliment geven, voelt gewoon onoprecht; het getuigt van weinig persoonlijke aandacht, terwijl dat nou juist key is. Grote kans dat mensen aan je intenties gaan twijfelen.
– Houd het kort: “hé, dat shirt staat je goed/I love dat roze in je haar/ik vind het mooi hoe je de details altijd uitwerkt/goed dat je zo voor je vriend opkwam” en verwijder jezelf uit hun orbit.
– Daarop aansluitend, maar ik kan dit niet genoeg benadrukken: blijf niet plakken. Gebruik een compliment niet als gespreksstarter of aanloop naar een verzoek. De verdenking van bijbedoelingen ligt dan al snel op de loer. Duik weer je eigen gesprek in, strik je veter, zet je zoektocht naar waar de eieren in deze supermarkt in godsnaam te vinden zijn voort – serieus, waarom is die plek nóóít logisch?
– Verwacht niets terug. Je geeft een compliment voor een ander, niet voor jezelf.
– Geef een compliment dus ook op een manier die de ontvanger kan waarderen. Als ’t goed is, heb je je al ingeleefd in de ander, dus probeer aan te voelen hoe je compliment het beste effect heeft voor die persoon.
– Vergelijk het positieve nergens anders mee. Iemand zei ooit: “ooh, heel leuk dat blonde haar, veel beter dan bruin.” Ehm, bruin is m’n natuurlijke haarkleur, dus je vond het al die jaren lelijk? Thanks. Denk ik?
– Vergelijk mensen niet met elkaar. “Oh, dat doe je echt veel beter dan Die en Die” is ten eerste niet leuk voor Die en Die (die persoon moet tenslotte al leven met een onhandige naam). Maar ook de complimentontvanger geneert zich kapot.
De kern is dat het vaak niet eens om het compliment zelf gaat, maar om de positieve aandacht die je iemand schenkt. Zo lang je iemand gepersonaliseerde, aardige feedback geeft, zit je eigenlijk al snor.
Geef een reactie