Hoe kan het dat ik me buiten soms zó ongemakkelijk voel, terwijl ik voor de spiegel altijd de juiste outfit aanheb? Net als op vakantie. Daar ben ik de ultieme versie van mezelf. Met een mini-selectie van wat ik heb. Geïsoleerd van externe input. Niemand om indruk op te maken. Geen verwachtingen om wel of niet aan te voldoen. Helemaal in de tijden pre- en post-social media.
Wijde prinsessenrok met poezenshirt. Doorschijnende panterprintjurk waar ik de wereld mee verslindt. Baggy jeans en de zachtste trui van de wereld. Ik straal erin.
Maar dan kom ik buiten en is de wereld m’n spiegel. M’n zelfbeeld verliest haar glans met iedere helverlichte reflectie.
De rok voelt clownesk en wat impliceer je precies met dat shirt? Oh, die jurk dan, wat wil je daarmee bereiken, meisje? Als je niet wil dat ze je naroepen, moet je dat niet dragen. Als je een sterke vrouw wil zijn, moet je dat juist wél dragen. Je wil wel een sterke vrouw zijn, toch? Toch?!
Te wijd en je verhult je lichaam, je geeft de intimidators wat ze willen. Te strak en je etaleert je lichaam, je geeft de lustbewusten wat ze willen. Het maakt niet uit dat jíj je niet schaamt voor je lichaam, dat je het graag laat zien – ook dan speel je het patriarchaat in de hand. Oef, en heb je aan professionaliteit gedacht? Je wordt gewezen op de male gaze. Leest over de female gaze. Moeten er altijd blikken zijn? En vooral: waarom doen die ertoe?
Wat je zelf wil weet je niet, omdat het je nooit is geleerd. Wie had het je kunnen leren? Of wacht, je weet het wel! Want herinner je het je nog? Voor de spiegel, met niemand anders om aan te denken behalve jezelf, kies je dus precies wat jij wil.
Ik wil rokjes dragen en met rust gelaten worden. Complimenten over m’n benen, maar alleen van andere vrouwen – die het echt menen. Ik wil comfortabel zijn. Dat m’n lichaam vrij kan bewegen, zodat m’n ziel kan vrij kan zweven en m’n woorden flowen want ik hoef niets te showen. Ik wil ultiem kunnen voélen zonder afgeleid te raken door hoe m’n buik er vandaag uitziet of door dat kriebelende label, de strakke jeans, moeilijke schoenen. Tien zomers achter elkaar dezelfde jurk dragen in kleuren heel erg en tegelijk nooit uit de mode zijn omdat de mode er niet toe doet. Ik wil kunnen zingen, zwaaien, zoenen, zwemmen zonder nadenken. Gewoon hop, dat ijskoude water in, boeiend welke onderbroek ik vanmorgen uit de la trok en wat dat wel of niet bedekt. Ik wil me kunnen laten zien, zonder dat er iets voor terugverwacht wordt. Blote benen, buik, hals waarvan de betekenis alleen is dat ik die lichaamsdelen heb. Ik wil dat alles wat ik draag zacht is, omdat ik dat ook ben. Een verlengstuk van mezelf. Zonder harnas door het leven. En dat de kritiek – al dan niet zelf opgelegd – zoals bij een gladde blouse van m’n schouders glijdt.
Wie houdt me tegen? De schuld alleen bij mezelf leggen, voelt oneerlijk. Maar toch ben ík degene die verantwoordelijk is. Wat een rotconclusie. Of nu ja, ook wel weer bevrijdend. Want dat betekent dat, ja oké, niemand het voor me gaat doen, maar ook dat ik de totale regie heb over wat ik doe. En halloooo, dat is toch precies de bedoeling? Fuck de sterke vrouw, we gaan voor radicale, zelfverzekerde softcore. Irmcore.
Geef een reactie