Je staat aan de poort van het hiernamaals en Rik van de Westelaken duikt op. “Kom even mee, ik wil je iets laten zien.” Je knippert met je ogen en kan ’t niet geloven. Vlak nadat je de link legt tussen gameshows en het leven begint de film te spelen…
Alle lekke banden op momenten dat ze écht niet lek mochten zijn. Meubels waarvan je wíst dat ze ergens anders stonden waardoor je hink- en vloekend je mascara op stond te doen. Die ijskoude winterdag dat je de onderweg naar de verjaardag van je vriend hele stad onderspuugde door een bacterie in de komkommer op je broodje gezond.
Het brandalarm dat afging op het moment dat je de doe-het-zelf haarverf, waar je eerlijk gezegd al over twijfelde of het bij je huidskleur paste, uit moest spoelen. Dat wollen truitje dat je al weken apart legde, maar toch verpieterd en zielig met de dagelijkse was uit de machine kwam. Panty’s die afzakken bij je kruis.
Die keer dat het hengsel van je weekendtas losliet waardoor je make-upremover ’t hele station doorrolde en jij erachteraan sprintte en niet doorhad dat je je favoriete ondergoed ergens bij de roltrap van spoor 6 was verloren totdat je, inmiddels hijgend, opnieuw bij de roltrap van spoor 6 aankwam en dat zwarte niemendalletje niet op durfde te rapen, want wie stopt er in gódsnaam ondergoed van de stationsvloer in haar tas?
Huh? Herkende je daar nou een gezicht? Was dat nou…
De buschauffeur van al je gemiste bussen ooit. Zeker 40% van de sollicitatiegesprekuitslagen die later kwam dan afgesproken. De te vroeg uit elkaar gespatte dromen door de enige sollicitatiegesprekuitslag die éérder kwam dan afgesproken maar weer net niet positief was. Die keer dat de mayonaise op was bij de snackbar waar je heen ging om je allesoverheersende PMS-cravings te stillen. Zo’n panty die je kont flatteert, maar je om een of andere duistere reden niet goed om je middel blijft zitten.
De broeksknoop die eraf sprong alsof het een Olympische oefening betrof in plaats van de belangrijke meeting die je een week lang stilletjes voor de spiegel had geoefend. De enige jurk in exact de juiste kleur voor de onmogelijke weddingdresscode, waarvan natuurlijk alleen jouw maat is uitverkocht.
Het tegenkomen van je ex op de ochtend na 30 minuten rusteloos woelen omdat je had bedacht dat een half uur langer slapen harder nodig was dan haren wassen – waarna je besloot dat persoonlijke hygiëne ál-tijd voor moet gaan. De tweede, derde, vierde en vijfde keer dat dit scenario zich in andere ongemakkelijke variaties herhaalde.
De feestjes bij de buren, maar niet recht naast je, ergens schuin zodat je ’t wel hoort, maar niet precies weet waarvandaan en dus geen idee hebt of je de juiste hebt geappt – waarschijnlijk niet want Drétje Hazes dendert nog steeds door je slaapkamer en het voelt inmiddels inderdaad alsof ’t je laatste dag is. Had ik afgezakte panty’s die de hele focking dag net onder je kruis schuren al genoemd?
Alle keren dat je met blote benen de deur uitging omdat je weerapp voorspelde dat het kon, maar je toch weer vloekend en onderkoeld de stad doorfietst. Printerinkt die binnen een jaar is uitgedroogd, ook al heb er pas één keer eerder iets mee geprint.
Hoe je verbijsterd achterom keek toen het wireless oordopje dat nét niet goed paste uit je oor viel verbazingwekkend elegant over het fietspad stuiterde, waardoor je met je voorwiel de stoeprand schampte en met een smakkerd niet alleen je tanden verloor (Grootste Angst Ooit), maar ook je leven (onvermijdelijk, dus niets om bang voor te zijn).
En toen werd het beeld stilgezet.
Ja, shit, ze is het echt! Het meisje waar je op je 19e in een commentsectie een woordenwisseling mee hebt gehad en die het blijkbaar nooit écht helemaal los heeft kunnen laten. Zo’n vermoeden had je al. Jij en je vriendinnen kregen eens in de zoveel tijd vriendschapsverzoeken op alle mogelijke social media waar jullie naam aan verbonden is. Zowel onder haar eigen naam als met pseudoniemen. En net toen je begon te denken dat je misschien gewoon paranoïde was, onthult Rik het patroon dat je inmiddels al dondersgoed kent:
- één onbekend account dat op onze LinkedIn-profielen spiekt
- twee dagen later een vriendschapsverzoek op platform X
- niet geaccepteerd omdat je bang bent dat je profielen zich goor voelen nadat zij ermee klaar is?
- uitnodigingen op platform Y en Z
Creepy en vervelend? Nee. Als er nu iets doms gebeurt – je raakt bijvoorbeeld je huissleutels kwijt in de week dat je huisgenoot op vakantie is – weet je dat je Nemesis ergens op een zolderkamertje pranks zit uit te denken. Dat scheelt míj op wekelijkse basis zeker 196 minuten aan schuldgevoel, schaamte en frustratie.
Geef een reactie